فاصله بین جدار سیلندر و دامنه پیستون را خلاصی پیستون (یا خلاصی دامنه پیستون) می گویند که این فاصله به طور معمول بین ۰٫۰۲۵ تا ۰٫۱ میلی متر است. پیستون به روی رینگهای لایهای از روغن وقتی موتور روشن است حرکت میکنند که این فاصله را پر کرده است. سایش شدید توان موتور کاهش و اصطکاک زیاد میشود اگر خلاصی پیستون خیلی کم باشد. در این حالت ممکن است پیستون به اصطلاح گریپاژ کند یا این که پیستون به جداره سیلندر بچسبد. زدن پیستون نتیجهٔ این است که خلاصی پیستون بیش از حد باشد.
در نتیجه افزایش دما پیستونهای آلومینیومی از سیلندرهای چدنی بیشتر منبسط میشوند و ممکن است همین امر خلاصی پیستون را از بین ببرد. چون پیستون گرمتر از جداره سیلندر میشود، همین موضوع هم باعث میشود که انبساط باز هم بیشتر شود. اما اگر دمای کف پیستون خیلی بالا رود امکان دارد باعث خود سوزی شود درنتیجه ترتیب احتراق بهم میخورد و ممکن است موتور آسیب ببیند. افزایش آهنگ دفع گرما از کف پیستون یکی از راههای کنترل انبساط پیستون است. هر قدر که ضخامت کف پیستون بیشتر باشد پیستون خنکتر کار میکند و دفع گرمای بیشتری را شاهد خواهیم بود. اما اگر ضخامت کف پیستون افزایش یابد باعث میشود که وزن آن افزایش یابد. همچنین لایههای مخلوط هوا – سوخت مجاور آن نمیسوزد اگر کف پیستون خیلی سرد کار کند.